Oan it Stadhouderlijk Hof yn de tiid fan steedhâlder Willem Frederik fan Nassau-Dietz iet hast elkenien wite bôle. Mar de turfdrager, skûtelwasker en keukenjonge ieten weetbôle. Dat wie net sneu, want de earmen moasten it mei roggebrea dwaan. De steedhâlder brûkte iten en drinken net allinnich om sjen te litten by watfoar klasse oft er hearde, hy sette parren en wyn ek yn as polityk wapen.

Sûnt de jierren santich fan de foarige iuw ferlear Fryslân har doarpsdokters. Húsdokters yn lytse mienskippen, net selden mei apoteek oan hûs, dy’t 24 oeren deis, sân dagen yn de wike klear stiene foar har pasjinten. Stap foar stap waarden se ferfongen troch groepspraktiken yn middelgrutte doarpen mei – faak parttime wurkjende – dokters. Ald-húsdokter Jan de Haan yn Wolvegea, dy’t it brocht ta heechlearaar húsdoktergenêskunde skreau in boek oer syn karriêre as dokter ‘ticht by de minsken’.