Histoarikus Johan Jacob Spahr van der Hoek (1915-1996) hâlde as wittenskipper altyd each foar de lytse dingen dy’t foar de skiednis sa belangryk binne. Op in hiel persoanlike, kreative en boartlike wize skreau ‘Spahr’ oer it ferline, oer minsken dy’t er kend hie en oer keunst. Hy wie in echte observator dy’t goed mei oaren gearwurkje koe. Ien fan dy oaren mei wa’t er publisearre, wie Obe Postma.




