Begjin 16de iuw wie Harns net folle mear as in fiskersbuertsje. Mar it hie in sterke basis foar spektakulêre groei: grûnstoffen deunby foar ‘nijverheid’, in militêr-strategysk sterke lizzing en in tichtbefolke achterlân. Dat makke Harns om 1600 hinne oant de twadde stêd fan Fryslân.

Twahûndert jier lyn ferskynde De lape koer fen Gabe Skroor fan de bruorren Halbertsma. Begûn as tin boekje, wurdt it dochs sjoen as mylpeal yn de ûntjouwing fan it Frysk as literêre taal. It is mar de fraach of de Halbertsma’s dat foar eagen hiene. Yn elts gefal wie it wat folslein nijs, dizze Lapekoer.

Yslânske skiep hawwe in facht dy’t poergeskikt is foar klean: sêfte, lange en sterke fezels dy’t goed isolearje en boppedat wetterôfstjittend binne. Gjin wûnder dat de Yslânske befolking dit skiepperas hat. Mar hoe kamen fan dizze wol makke hoazzen yn Harns telâne?