Hoewel Friesland van oudsher over tal van zeehavens beschikt, bleef de zeevisserij er altijd ondergeschikt. Eigenlijk vreemd voor een gewest met de langste kustlijn van de Republiek. Friese vissers beperkten zich in de Vroegmoderne Tijd tot de binnenvisserij (Wadden- en Zuiderzee), de kustvisserij (Noordzee) en de haringvisserij.

In de 17de eeuw hecht de Friese adel nog sterk aan voorouderlijk bezit, met een state, pachtboerderijen en land. Een tweede kenmerk is de op bezitsbehoud gerichte huwelijkspolitiek. Dat leidt binnen de toch al beperkte groep tot veel geruzie. De Donia’s van Hinnema State zijn hiervan exponenten.

Boer waren ze van beroep, maar besturen nam meer tijd in: bij de Friese Mij, de CAF, de Boerenleenbank, de ijsclub, de zuivelfabriek. Johannes Koopmans was een zogenoemde vergaderboer: ontwikkelde boeren met arbeiders voor het werk op de boerderij en zelf meer belangstelling voor besturen.