De stormvloed van 1825 voedde de behoefte aan een sterkere zeewering en beter waterbeheer in Fryslân. Het provinciebestuur ging zich na de ramp meer bemoeien met de loop van het water en zag de oplossing vooral in de inpoldering van onbedijkt land. Deze ambitie leefde al sterk in de achttiende eeuw. Ruim 100.000 hectare land werd bedijkt, al zou water Fryslâns geduchtste vijand blijven. Mark Raat schrijft over het eeuwenoude Friese polderideaal en de locatie die als mijlpaal deze ambitie symboliseert: het Ir. D.F. Woudagemaal in Lemmer.

Tot ver in de negentiende eeuw begeleidden vroedvrouwen in Nederland bijna alle bevallingen, totdat ze vanaf 1900 concurrentie kregen van artsen. Steeds meer vroedvrouwenpraktijken verdwenen, totdat vanaf 1970 hun beroepsperspectieven weer gunstiger werden. Minie Baron belicht drie vroedvrouwen – tegenwoordig verloskundigen genoemd – die tegen de dalende trend in hun praktijken in 1934 in Fryslân startten: Antje Velde, Jetske Steen-de Jong en Jacobine Jensen, een uitzonderlijke lichting vroedvrouwen in de crisisjaren in Fryslân.

Als er een gunstig moment is om met plannen voor een vroegmiddeleeuws Fries museumdorp te komen, dan is het nu. Aldus bepleit Han Nijdam, als historisch-wetenschappelijk adviseur namens de Fryske Akademy betrokken bij de plannen om ergens in Fryslân ‘op de grens van land en water’ historisch themapark Magna Frisia te creëren. Dit vertelt het verhaal van vroegmiddeleeuws Frisia. De Friese koningen, en het begrip Magna Frisia zelf, zijn na decennia afwezigheid op de weg terug, zo stelt Nijdam. ‘Niet alleen als historische figuren, ook als dragers van een hernieuwd cultureel zelfbewustzijn.’